Pagina's

12-12-14

"Kniepertjes" bakken

Het is bijna weer tijd voor “kniepertjes”.

“Knieperties”; ik lust er wel pap van!
Mijn vader bakte ze altijd; mijn moeder maakte het beslag en maakte er bolletjes van.
Dat alles deden zij beiden in de smederij.

Mijn vader legde het grote kniepertjesijzer bij het smidsvuur, terwijl mijn moeder van het beslag de bolletjes maakte die zij op een groot bord op het aambeeld legde.

Dat alles hielden mijn broertje en ik goed in de gaten, maar wel op afstand.

Als mijn vader en moeder even niet in de smederij waren, dan liepen we vlug naar het aambeeld en namen we ieder een bolletje van het bord.
We verstopten ons weer en aten dan het heerlijke bolletje op.

Dat lukte heel goed.
En het viel niet op, dachten wij.

Een poosje later lag er een flink stapeltje met gebakken kniepertjes op het bord.


Ook van die stapel pakten we stiekem een paar heerlijke, warme kniepertjes zodra onze ouders even ergens anders waren.

Later hoorden we van onze ouders dat zij ons wel in de gaten hadden, maar dat ze er niets van gezegd hebben.

Met andere woorden: ze hadden het best wel leuk gevonden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen