Pagina's

04-07-15

Mijn Waddeneiland en ik

Terwijl het strand, veroverd door de eb,
natuurlijk door de vloed herwonnen wordt
en allengs tot de helft wordt ingekort
ervaar ik weer wat ik ervaren heb:

een kleine jongen ben ik met een schep,
hardnekkig vechtend voor een wankel fort
totdat het weldra toch is ingestort –
de zee geeft op het laatst de volle mep;

een klap die onafwendbaar komen moet,
maar toch, bij elke aanval van het water
verweer ik, driftig scheppend, mij fanater
en weet ik niet van wijken voor de vloed.

Ook nu, een half bestaan of meer al later,
geeft mij de wanhoop dikwijls nieuwe moed.

Dit gedicht van D. van Wissen inspireerde mij tot het schrijven van deze zomercolumn.

In de jaren vijftig gingen mijn ouders, mijn broertje en ik, elk jaar in de schoolvakantie voor veertien dagen naar het Waddeneiland Schiermonnikoog.

Een tante uit Winschoten bracht ons van Beerta, waar we logeerden bij opa en oma, met haar Opel Kadett naar de veerboot in de haven van Zoutkamp.
De boot kwam aan bij de steiger, waar nu de jachthaven is.
Op Schiermonnikoog was in die jaren geen busvervoer, dus gingen we lopend naar “Pension Westend” aan de Langestreek, ons logeeradres al die jaren. Het pension had een gezellige serre waar we met z’n allen aten. Er stond een kast met allerlei boeken en spelletjes.

Elke dag gingen we naar het Westerstrand, een langgerekt en breed strand, waar we eerst een muurtje van aangespoeld hout bouwden voor de wind en het stuifzand. Mijn ouders lagen of zaten er achter. Het was niet het badstrand.
Mijn broertje en ik zochten mooie schelpen. Of we waren aan het graven en bouwden forten in alle soorten en maten.

Als we naar het pension liepen voor het avondeten, dan keken we altijd even door het keukenraam om te zien wat we die avond te eten kregen.
In het pension was altijd wel een ander gezin met kinderen van onze leeftijd. Met hen speelden we vaak samen op het grasveld rondom het pension: hoepelen met een oude fietsvelg, blikspuit, allerlei balspelletjes, croquet en touwtjespringen.

Op een keer maakten we een bijzonder spektakel mee. Iets om nooit meer te vergeten. Het gebeurde in een zomervakantie toen wij weer naar Schier voerden. De veerboot kon niet verder, omdat het waterpeil te laag was, en zat muurvast in de bodem van de vaargeul. Er moest een andere boot komen met minder diepgang. Iedereen en alle bagage moest in die boot.

Schiermonnikoog vind ik het mooiste Waddeneiland. Een parel tussen de Wadden- en de Noordzee. Mijn herinneringen: de onbeschrijfelijk mooie natuur, de weidevogels, de huisjes, de rust, het landschap, de kooiker, de wandelaars en de fietsers. Auto’s zag je er niet. Kortom: het was in die jaren voor mij een belevenis om op dat Waddeneiland de zomervakanties door te brengen. Dat gold ook voor mijn ouders en mijn broertje.

Jaren later

Ik, maar ook mijn man, kinderen en kleinkinderen zijn verkikkerd op mijn Waddeneiland, op Schiermonnikoog.

Door Ally.






3 opmerkingen:

  1. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Er is een schilderij met een portret van D. van Wissen te zien in Museum MORE in Gorssel.
    :-)

    BeantwoordenVerwijderen