Pagina's

23-11-15

Zalk

Mijn ouders zijn in 1942 getrouwd en kochten kort daarna een smederij.
   De eigenaar van de smederij overleed plotseling. Zijn weduwe moest het bedrijf verkopen. Mijn vader en moeder kregen 'het nieuws’ te horen, maar zij hadden het geld niet om die zaak te kopen. Van wie zij het geld dachten te kunnen lenen, wilde niet helpen.
   Ten slotte kwamen mijn ouders in Zalk terecht. Bij een oudoom en -tante van mijn vader. Twee lieve, gelovige en tevreden mensen. Zij hadden geen kinderen, hielden van elkaar, en hadden een goed hart, een leuk dijkhuisje, een paar koeien, een paar varkens en een aantal kippen.
Zij wilden het geld wel aan mijn ouders lenen, zodat zij de smederij konden kopen.
   Zodra mijn broertje en ik oud genoeg waren, gingen we vrijwel elk jaar naar Zalk. Tot mijn zestiende jaar ging ik mee.
   In die tijd was dat 'een lange reis'. Met de lijnbus naar Zwolle, dan naar ’s-Heerenbroek, een eindje lopen naar het veerhuis, de dijk op en af, naar de houten roeiboot om naar de overkant van de IJssel te worden geroeid voor de voettocht naar Zalk.



   De veerman roeide een eindje stroomopwaarts, tot ongeveer het midden van de IJssel, keerde zijn roeiboot en liet de boot met de stroom meedrijven tot de plek waar we moesten uitstappen.

   Bij de scheepsbel, bij een kapotte bunker, stapten we uit de roeiboot.
   We liepen over de uiterwaard, een zandpad, een zandweg, langs een paar boerderijen, tot de IJsseldijk bij Zalk, waar hun huisje, schuurtje en hooiberg achter stonden.
   Mijn broer en ik vonden het fijn en spannend als we daar waren. We mochten overal kijken. Tot in de stal, waar het naar hooi, koeien, varkens en kippen rook.
   Het eten was anders; lekkerder. Ik herinner mij de peertjes, het vlees, de schuin afgesleten vork en het scherpe, puntige tafelmes van 'oom Klaas'. Na het eten peuterde hij met zijn vork tussen de tanden.
   Zijn vrouw, 'tante Die', kookte het eten boven een open vuur. Soms ‘knapte’ er iets in het vuur. Soms ook zag je vonken ‘springen’.
   Aan het eind van de middag gingen we naar huis. Wandelend naar de scheepsbel bij de IJssel, waar mijn broertje en ik aan het touw mochten trekken om de veerman te waarschuwen.



   De reis naar huis was altijd een beetje naar. Het leek wel of we naar ‘een andere wereld’ terug moesten.



3 opmerkingen:

  1. Er lijkt niet veel veranderd te zijn in Zalk.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk om te lezen. Helaas is er wel iets veranderd: de bel is gestolen... http://www.destentor.nl/regio/kampen/bel-van-veer-bij-zalk-gestolen-1.5510301

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. "Gestolen". Wat in en in triest. En: wat een zielepoot/-poten die dat gedaan heeft/hebben.
      Daar zijn geen woorden voor!

      Verwijderen