Pagina's

18-11-15

Schieten met een katapult

Op het schoolplein werd plots massaal geknikkerd, touwtje gesprongen, verstoppertje gespeeld, om maar enkele spelletjes te noemen. Het leek wel afgesproken.
    Zo kregen mijn broertje en ik plotseling zin om een katapult te maken. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan, want je hebt nogal wat nodig: een goede tak, een paar stevige elastieken, simtouw en een stukje leer.
   Eerst op zoek naar een geschikte tak. Achter de schuur stond een hoge populier."Een gevaarlijke boom", zei mijn vader. “Jullie mogen beslist niet in die boom komen, want de takken zijn niet sterk genoeg”.
   Mijn broertje lag op de uitkijk, terwijl ik vlug met een zaag de boom inklom. Ik had al een paar geschikte takken gezien, zaagde ze vlug af en gooide alles naar beneden, en klom snel uit de boom. Daarna zaagden we de katapult uit de vorm van de takken en maakten het elastiek stevig met simtouw aan de uiteinden vast. Daarna maakten we het leertje aan de beide elastieken vast. Ook met simtouw. De katapult was ‘schietklaar’.
   Als ‘munitie’ plukten we de bijna rijpe kruisbessen tot onze broekzakken uitpuilden.
   Voor de winkel stonden twee lindebomen. We klommen in de ‘gemakkelijkste’ boom.
links: woonkamer; midden: winkeldeur en winkelruit; rechtsvoor: de 'gemakkelijke' lindeboom;
links: de dikke lindeboom (gedeeltelijk te zien);
     rechts: ingang van de smederij; de 'lelijke eend' was van mijn vader
   Er was iemand die de winkel inliep. Toen hij weer buiten was, schoten we een paar kruisbessen op hem af. We hoorden de bessen uit elkaar spatten, maar de man scheen niets te merken.
   Even later zagen we weer iemand de winkel binnengaan. Deze man droeg een pet. Voordat hij de winkel binnenstapte, schoten we vrijwel tegelijk een dikke kruisbes op zijn pet. Raak. De man nam de pet van zijn hoofd, keek erop en keek naar boven. We hoorden hem mopperen: 'Rotvogels!'
   Opeens stond de man weer buiten. We hadden even niet opgelet. Hij liep naar de achterkant van de andere lindeboom en ging daar pissen. De man had het lef om het vaker te doen op die plek. Mijn moeder sprak van 'een achterlijke gewoonte'. 'Te dichtbij', vond zij.
   We pakten vlug de dikste kruisbes en richtten op het achterwerk van de man. Weer schoten we tegelijk. Weer raak. De reactie van de man was hilarisch. Hij stopte plotseling met pissen, pakte vlug zijn fiets en reed weg.
   Toen wij het ‘katapultavontuur’ aan onze ouders vertelden en zij hoorden op wie wij geschoten hadden, begonnen ook zij enorm te lachen!


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen